معبد پانتئون در رم

معبد پانتئون در رم با 2000 سال قدمت، بهترین یادبود به جامانده از رم باستان به حساب می آید. این بنا همچنین یکی از بهترین سازه های تاثیرگذار در جهان غرب محسوب می شود. این معبد در حال حاضر یک کلیسا است که در سال 27 قبل از میلاد  مسیح، توسط هادریان امپراطور روم، از روی معبد نیمه ساخته ی مارکوس اگریپا ساخته شد. این معبد تا سال 125 بعد از میلاد مسیح هنوز هم برپا بود. نمای بیرونی بنا فرسوده شده و دارای فرورفتگی ها است که نشاندهنده ی قدمت آن می باشند. با اینحال هنوز هم خیره شدن به بزرگترین گنبد بتنی و مرمت نشده ی جهان و رد شدن از درهایی عظیم از جنس برنز، تجربه ای هیجان انگیز و منحصر به فرد است.

معبد پانتئون در رم

برای قرن ها محققان بر این نظر بودند که بنای فعلی، معبد اصلی آگریپا است؛ زیرا که کتیبه ی زیر سنتوری بالای ستون ها بدین ترتیب بود: مارکوس آگریپا، پسر لوسیوس، در سومین سال کنسولگری خود این بنا را ساخت. با این وجود حفاری های قرن نوزدهم نشانه هایی از معبدی جدید تر را نشان دادند و تاریخدانان به این نتیجه رسیدند که هادریان در حال ساخت معبد، کتیبه اصلی اگریپا را نگه داشته بود.

هادریان این معبد را برای خدایان باستانی ساخت و ازین جهت نام پانتئون معادل دو کلمه یونانی، یعنی پان (همه) و تئون (خدا) را بر آن نهاد. هرچند در سال 508 پس از میلاد این بنا از طرف مسیحیان به عنوان یک کلیسا اعلام شد و در حال حاضر هم این بنا رسما با نام basilica di santa Maria and Martyrs شناخته می شود.

کلیسا شدن این بنا در قرون وسطا باعث شد که از غارت ها در امان بماند. غارت هایی که بسیاری از بناهای تاریخی رم را تا مرز نابودی کشانده بودند. هرچند که علی رغم تمام این ها باز هم معبد کاملا در امان نماند. کاشی های برنز کاری شده سقف و برنزی که در ایوان سازه به کار رفته بود توسط برنینی مجسمه ساز ایتالیایی برای زینت بخشیدن به طاق کلیسای سینت پیترز باسیلیکا استفاده شدند. نمای پر ابهت بیرونی این سازه، شامل، 16 ستون یونانی است که هرکدام 11.8 متر ارتفاع دارند و هرکدام ازین ستون ها از سنگ گرانیت مصری ساخته شده اند. این ستون ها، سنتوری سه گوش را که در بالای این ستون ها قرار دارد را نگه می دارند. میخ پرچ ها و سوراخ هایی که در آجرکاری دیوار سازه هستند؛ نشانگر روکش های مرمری است، که کنده شده اند.

معبد پانتئون در رم

در طول دوره ی رنسانس، این بنا تحت مطالعات و بررسی های بیشتری قرار گرفت. برونلچی طراح ایتالیایی از این سازه برای طراحی سازه ای گنبدی شکل در فلورانس الهام گرفت. این سازه به تالار تدفین مهمی تبدیل شد. در درون سازه که با مرمر آراسته شده و غارمانند است، آرامگاه هنرمندی به نام رافائل در کنار پادشاهان ویتوریو امنیول دوم و امبرتو اول پیدا شد.

اما بی شک جذابترین و باشکوه ترین قسمت معبد پانتئون، گنبد شگفت انگیز آن است که بسیار عظیم و دارای چند بعد مختلف است. این گنبد بزرگترین موفقیت معماری روم باستان محسوب می شود. این گنبد تا قرن پانزدهم بزرگترین گنبد جهان بود و هنوز هم بزرگترین گنبد بتنی دست نخورده در کل تاریخ است. منظره ی هماهنگ این گنبد به خاطر تقارن بسیار دقیق آن است. اندازه قطر این گنبد دقیقا با اندازه ی ارتفاع معبد که 43.4 متر است، برابر است. درمرکز این گنبد، سوراخی با قطر 8.7 متر وجود دارد که به صورت نمادین راهی برای ارتباط معبد با خدایان بوده. همچنین این سوراخ نقش حیاتی در سازه دارد؛ به طوری که نیرو های تنشی  کششی وارده به بدنه گنبد را جذب،  و در سطح توزیع می کند. آب باران از این سوراخ وارد می شود، اما توسط 22 سوراخ تقریبا نامرئی که در کف مرمری سازه قرار دارند، زهکشی می شود.

منبع: lonelyplanet.com

نوشته شده در ۲۲ خرداد ۱۳۹۷ توسط سیروگشت با موضوع جاذبه های توریستی
تبلیغات چپ