دیوار چین | تاریخچه و تصاویر

دیوار بزرگ چین مجموعه‌ای از دیوارها و استحکامات باستانی است که به‌طورکلی بیش از ۱۳ هزار مایل (۲۱ هزار کیلومتر) طول دارد و در شمال چین قرار گرفته است. دیوار چین احتمالاً مشخص‌ترین نمادِ این کشور است و تاریخچۀ روشن و پرقدمتی دارد. ایدۀ ساخت دیوار بزرگ برای اولین بار توسط امپراتور چین شی هوانگ در قرن سوم پیش از میلاد مطرح شد و هدف آن جلوگیری از تهاجم عشایرِ بربری بود. شناخته‌شده‌ترین و همچنین سالم‌ترین بخش دیوار چین در قرن چهاردهم تا هفدهم پیش از میلاد در دوران امپراتوری مینگ ساخته شده است. اگرچه دیوار بزرگ هرگز به‌طور مؤثر از ورود مهاجمان به خاک چین جلوگیری نکرد، اما به‌عنوان نمادی مهم برای نشان دادنِ قدرتِ تمدن چین مورداستفاده قرار گرفت.

دیوار چین

ساخت‌وساز دیوار چین در دوران سلسلۀ چین (Qin)

اگرچه تاریخچۀ دیوار چین به قرن سوم پیش از میلاد برمی‌گردد، اما بسیاری از استحکامات، ازجمله استحکامات داخلی دیوار، چند صدسال پیش ساخته شده است. در آن دوران، که با نام عصر دولت‌های جنگ‌طلب شناخته می‌شود، کشور چین به چندین قلمرو مجزا تقسیم شده بود.

حدوداً در سال ۲۲۰ پیش از میلاد بود که چین شی هوانگ، اولین امپراتور چینِ متحد تحت سلطۀ سلسلۀ چین (Qin)، دستور داد که استحکاماتِ اولیۀ دیوار که بین دولت‌های مجزا قرار داشتند حذف گردند و تعدادی از دیوارهای موجود در مرز شمالی به یکدیگر متصل شوند و سیستم یکپارچه‌ای را به وجود آورند که ۱۰ هزار لی طول داشته باشد (هر لی حدوداً یک‌سوم ۱ مایل است) و از چین در برابر حملات شمالی محافظت کند.

ساخت «وان لی چانگ چنگ» یا دیوار ۱۰ هزار لی، یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های ساختمان‌سازی در میان تمام تمدن‌ها بود. منگ تیان، ژنرال مشهور چینی،  مدیریت این پروژه را بر عهده داشت و گفته می‌شود که ارتش بسیار بزرگی از سربازان، مجرمان و کارگران را برای ساخت دیوار چین استفاده کرده است.

این دیوار عمدتاً از خاک و سنگ ساخته شده و از بندر دریای چین در منطقۀ شانهایگوان تا بیش از ۳ هزار مایل به سمت غرب در استان گانسو امتداد یافته است. در برخی نواحی استراتژیک، بخش‌هایی از دیوار برای به حداکثر رساندن امنیت هم‌پوشانی دارند (ازجمله مسیر بادالینگ در شمال پکن که بعدها در دوران سلسلۀ مینگ احیا گشت.)

پایه‌های دیوار ۱۵ تا ۵۰ فوت ارتفاع داشته و ارتفاع دیوار ۱۵ تا ۳۰ فوت است که برج‌های ۱۲ فوتی یا بلندتر بر روی آن قرار گرفته است.

دیوار چین در طول قرن‌های متمادی

با مرگ چین شی هوانگ و سقوط سلسلۀ چین، بخش زیادی از دیوار به حال خود رها شد. بعد از سقوط سلسلۀ هان، تعدادی از قبیله‌های مرزی کنترل چین شمالی را به دست گرفتند. در این میان سلسلۀ وِیِ شمالی قدرتمندترین بود که دیوار را ترمیم کرد و بسط داد تا از خود در برابر حملات قبیله‌های دیگر محافظت کند.

بیش از ۹۰۰ مایل از دیوار توسط پادشاهی بِی کی (۵۵۰-۵۷۷) ساخته یا ترمیم شد و سلسلۀ کم‌عمر اما مؤثر سوئی (۵۸۱-۶۱۸) دیوار بزرگ چین را چندین مرتبه ترمیم کرد و بسط داد.

بعد از سقوط سلسلۀ سوئی و به قدرت رسیدن سلسلۀ تانگ، دیوار بزرگ اهمیت خود به‌عنوان دِژ را از دست داد، چراکه چین قبیلۀ توجو (Tujue) در شمال را شکست داده بود و از مرزی که توسط دیوار محافظت می‌شد فراتر رفته بود.

دیوار چین

در طول سلسلۀ سانگ، چینی‌ها در اثر تهدید مردمِ لیائو و جین در شمال عقب‌نشینی کردند؛ این مردم کنترل بسیاری از نواحی دو سمتِ دیوار را در اختیار گرفتند. سلسلۀ قدرتمند یوآن یا مغول (۱۲۰۶-۱۳۶۸) که پایه‌گذارش چنگیز خان بود، درنهایت کنترل سراسر چین و بخش‌هایی از آسیا و اروپا را به دست گرفت.

اگرچه دیوار بزرگ به‌عنوان دژِ نظامی اهمیت چندانی برای مغول‌ها نداشت، اما سربازان به این دیوار فرستاده می‌شدند تا از بازرگانان و کاروان‌هایی که از مسیرهای تجاریِ جادۀ پرسودِ سیلک عبور می‌کردند محافظت کنند.

ساخت دیوار در دوران سلسلۀ مینگ

علیرغم تاریخچۀ پرقدمت، دیوار بزرگ چین به شکلی که امروزه وجود دارد، عمدتاً در دوران سلسلۀ باشکوه مینگ ساخته شده است (۱۳۶۸-۱۶۴۴).

همانند مغول‌ها، حاکمان اولیۀ مینگ علاقۀ چندانی به ساخت استحکامات مرزی نداشتند و ساخت‌وساز دیوار تا قبل از قرن پانزدهم به‌طور محدود انجام می‌شد. در سال ۱۴۲۱، امپراتور یانگل پکن را به‌عنوان پایتخت چین اعلام کرد که بر روی زمینِ شهرِ پیشینِ مغول‌ها، دادو قرار داشت.

تحت سلطۀ حاکمان قدرتمندِ مینگ، فرهنگ چین شکوفا شد و در این دوران علاوه بر دیوار بزرگ، ساخت‌وسازهای فراوانی انجام گرفت؛ ازجمله پل‌ها، معابد و بتکده‌ها.

ساخت دیوار چین به شکلی که امروزه وجود دارد، حدوداً در سال ۱۴۷۴ شروع شد. بعد از دورانِ مرزگشایی، حاکمان مینگ رویکردی دفاعی گرفتند و اصلاح و گسترش دیوار بزرگ کلید اصلیِ این استراتژی بود.

دیوارِ مینگ از رودخانۀ یالو در استان لیائونینگ تا کرانۀ شرقیِ رودخانۀ تائولای در استان گانسو گسترش یافت و امروزه از شرق تا غرب مناطق لیائونینگ، حبه، تیانجین، پکن، مغولستان داخلی، شانگزی، شانشی، نینگسیا و گانسو را در برگرفته است.

از مسیر کوهستانی جویانگ، دیوار بزرگ به دو خط جنوبی و شمالی تقسیم شده بود که به ترتیب دیوارهای داخلی و بیرونی نام‌گذاری شده‌اند. مسیرهای استراتژیک (قلعه‌ها) و دروازه‌ها در دیوار تعبیه شدند. مسیرهای جویانگ، دائوما و زیجینگ که نزدیک‌ترین مسیرها به پکن هستند، به‌عنوان سه مسیر داخلی نام‌گذاری شدند و در سمت غرب مسیرهای یانمن، نینگوو و پیانتو قرار دارند که سه مسیر بیرونی نام دارند.

تمام این شش مسیر در دوران سلسلۀ مینگ به‌شدت تحت کنترل نظامی بودند و از عوامل حیاتی برای دفاع از پایتخت محسوب می‌شدند.

تصاویر دیوار چین

دیوار چین دیوار چین دیوار چین

منبع: history.com

نوشته شده در ۱۴ خرداد ۱۳۹۸ توسط سیروگشت با موضوع جاذبه های توریستی
تبلیغات چپ