آرامگاه فردوسی | تاریخچه، تصاویر و آدرس

آرامگاه فردوسی مقبره‌ای می‌باشد که برای گرامیداشت شاعر بزرگ ایرانی ابوالقاسم فردوسی در شهر طوسِ خراسان ساخته شده است. ساخت این آرامگاه بین سال‌های 1928 و 1934 میلادی انجام شده و تغییر مدل آن در سال 1969 انجام گرفته است. بر اساس نوشته‌های نظامی عروضی، وقتی فردوسی از دنیا رفت، رهبری مذهبی شهر از خاک‌سپاری او در قبرستان مسلمانانِ طوس جلوگیری کرد و درنتیجه پیکرِ فردوسی در باغِ خود در شهر تابران در نزدیکی دروازهٔ رزان به خاک سپرده شد.

آرامگاه فردوسی

بر اساس مقدمۀ شاهنامه‌ای که در برلین از آن حفاظت می‌شود، ارسلان جاذب، حاکم غزنویِ طوس در آن زمان مقبره‌ای گنبددار را بر روی مزار فردوسی بنا کرد. نظامی عروضی در سال 1118 از این مقبره بازدید کرد و دولتشاه سمرقندی در سال 1482 دربارۀ مقبره چنین نوشت که مرقد شریف فردوسی در زمان حال کاملاً شناخته‌شده است و زائران به آن مراجعه می‌کنند.

علیرغم تخریب طوس توسط ترک‌ها، مغول‌ها، ازبک‌ها و تیمور، آرامگاه فردوسی دست‌نخورده و سالم باقی ماند. در سال 1592 قاضی نورالله شوشتری دربارۀ آرامگاه چنین نوشت: «آرامگاه او امروزه به‌خوبی شناخته‌شده است و مردم از سراسر جهان، به‌خصوص شیعیان، زیارت او را به‌جا می‌آورند. نویسندۀ این متن نیز این افتخار را داشته است که به زیارت این آرامگاه مشرف شود.»

ساخت آرامگاه فردوسی

افزایش ملی‌گرایی در ایران در اوایل سدهٔ چهارده خورشیدی باعث شد تا دانشجویان و مقامات عالی‌رتبه، دولت را وادار کنند که برای ساخت مقبره‌ای مناسب برای این شاعر بزرگ ایرانی – که برای حفظ هویت و تاریخ ایران تلاش فراوانی کرده بود – اقدام کند. محمدتقی بهار بود که از رضاخان (بعدها رضاشاه) خواست که با ساخت آرامگاهی بر مزار فردوسی، ملی‌گرایی خود را اثبات کند. آن زمان بود که انجمن آثار ملی برگه‌هایی را برای جمع کردن کمک مالی برای ساخت آرامگاه فراهم و توزیع کرد.

آرامگاه به شکلی که امروز وجود دارد، اولین قدم انجمن آثار ملی برای بازسازی این مقبره بود. در سال 1305 فرآیند ساخت‌وساز آرامگاه جدید آغاز گردید. قائم مقالم‌التولیه باغی به مساحت 23000 مترمربع را برای محل قرارگیری آرامگاه فردوسی به رضاشاه پیشکش کرد و رضاشاه هم باغ را در اختیار انجمن آثار ملی قرار داد. همچنین تعدادی از زمین‌های اطراف باغ نیز در اختیار انجمن قرار گرفت و مجموعاً مساحت این مجموعه به 30000 مترمربع رسید.

آرامگاه فردوسی

طراحی آرامگاه فردوسی، ترکیبی از کارهای معمار ایرانی طاهرزادۀ بهزاد و معمار آندره گدار، معمار و باستان‌شناس فرانسوی است. طراحی ابتدایی توسط طاهرزادۀ بهزاد ارائه گشت، اما مورد قبول قرار نگرفت و سپس طرح گدار با تغییراتی که زیر نظر طاهرزادۀ بهزاد و انجمن آثار ملی صورت گرفت تائید و تصویب شد. ساخت آرامگاه فردوسی هشت سال به طول انجامید و هم‌زمان با جشن هزارۀ فردوسی در سال 1313 به سرانجام رسید.

این بنا استحکام مناسب و کافی نداشت و با گذر زمان با مشکل نشست کردن مواجه گردید. درنتیجه، آرامگاه مورد بازسازی قرار گرفت و استحکامات آن افزایش یافت. بازسازی و ترمیم بنا در سال 1347 به سرانجام رسید.

نوشتۀ سنگ قبر فردوسی

«به نام خداوند جان و خرد. این مکان فرخنده آرامگاه استاد گویندگان فارسی‌زبان و سرایندهٔ داستان‌های ملّی ایران حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی است که سخنان او زنده‌کنندهٔ کشور ایران و مزار او در دل مردم این سرزمین جاویدان است. تاریخ تولّد: ۳۲۹ هجری قمری – تاریخ وفات: ۴۱۱ هجری قمری – تاریخ بنای آرامگاه: ۱۳۵۳ هجری قمری»

آرامگاه فردوسی

آدرس آرامگاه فردوسی + نقشه

آرامگاه فردوسی در فاصلۀ بیست کیلومتری مشهد و در بخش شمالی شهر تاریخی طوس قرار دارد. برای مراجعه به این آرامگاه باید به انتهای بلوار شاهنامه در شهر طوس بروید.

دسترسی به شهر تاریخی طوس از مشهد دو مسیر اصلی دارد. می‌توانید از بزرگراه چراغچی و سپس بزرگراه آزادی خود را به بلوار شاهنامه برسانید که از راه‌آهن مشهد حدوداً 50 دقیقه طول می‌کشد (با ماشین)؛ یا می‌توانید از خیابان عبادی به سمت جاده کلات رفته و به خیابان بهارستان در نزدیکی بلوار شاهنامه بروید؛ این مسیر نیز حدوداً 50 دقیقه طول می‌کشد. توصیۀ ما این است که برای یافتن بهترین مسیر از نرم‌افزار Google Maps بر روی گوشی هوشمند خود استفاده کنید.

تصاویر آرامگاه فردوسی

آرامگاه فردوسی

آرامگاه فردوسی

آرامگاه فردوسی

منبع: iranicaonline.org

نوشته شده در ۲۸ خرداد ۱۳۹۸ توسط سیروگشت با موضوع ایرانگردی
تبلیغات چپ