زندان آلکاتراز | تاریخچه، موقعیت مکانی و تصاویر

زندان فدرال آلکاتراز در جزیرۀ آلکاتراز در آب‌های سردِ سانفرانسیسکویِ کالیفرنیا واقع شده است که در طول فعالیتش بین سال‌های 1934 تا 1963 تعدادی از خطرناک‌ترین و معروف‌ترین جنایتکاران آمریکایی را در خود جای داده بود. از شناخته‌شده‌ترین خلاف‌کارانی که در این زندان حضور داشته‌اند می‌توان به گانگسترِ بدنام آل کاپون «اسکارفیس» (1899-1947) و رابرت استرادِ قاتل (1890-1963) اشاره کرد. هیچ زندانی‌ای نتوانسته با موفقیت از صخره (لقب زندان) فرار کند. البته بیش از ده‌ها نفر در طول سال‌های متمادی برای فرار از زندان آلکاتراز تلاش کردند. بعدازاینکه زندان به دلیل هزینه‌های بالا تعطیل شد، جزیرۀ آلکاتراز از سال 1969 به مدت تقریباً دو سال توسط یک گروه از فعالان بومیِ آمریکا اشغال بود. امروزه این جزیرۀ تاریخی که زمانی محل زندان ارتش آمریکا نیز بوده است (از اواخر دهۀ 1850 تا 1933) مکان محبوبی برای گردشگران محسوب می‌شود.

زندان آلکاتراز

آلکاتراز؛ زندان ارتش

در سال 1775، کاوشگرِ اسپانیایی خوآن مانوئل د آیالا (1745-97) جزیرۀ آلکاتراز را روی نقشه مشخص کرد و نام La Isla de los Alcatraces یا «جزیرۀ پلیکان‌ها» را بر روی جزیره گذاشت؛ چراکه تعداد زیادی از پرندگان دریایی در این جزیره زندگی می‌کردند. 75 سال بعد، در سال 1850، رئیس جمهور وقت آمریکا میلارد فیلمور (1800-1874) دستوری را برای حفظ این جزیره به‌منظور استفادۀ ارتش صادر کرد. در طول دهۀ 1850، دژی بر روی جزیرۀ آلکاتراز ساخته شد و حدود 100 توپ جنگی در اطراف جزیره نصب شدند تا از خلیج سانفرانسیسکو محافظت کنند. همچنین در این دورۀ زمانی آلکاتراز به خاستگاه اولین فانوس دریایی کاربردی در ساحل غربی آمریکا تبدیل شد.

اواخر دهۀ 1850 بود که ارتش ایالات متحده نگهداری از زندانیان ارتش را در آلکاتراز آغاز کرد. ازآنجایی‌که جزیره وسط آب‌های سرد و خروشانِ خلیج سانفرانسیسکو واقع بود و با سرزمین اصلی فاصله داشت، گزینه‌ای ایده آل برای زندان محسوب می‌شد. تصور مسئولین این بود که هیچ زندانی‌ای نمی‌تواند از طریق شنا کردن از این زندان فرار کند و زنده بماند.

در طول سال‌هایی که آلکاتراز به‌عنوان زندان ارتش استفاده می‌شد، زندانیان آن را طرفداران مؤتلفه و شهروندانی تشکیل می‌دادند که اتهام خیانت در جنگ داخلی آمریکا (1861-1865) به ایشان نسبت داده شده بود. همچنین تعدادی از بومیان آمریکاییِ «شورشی» نیز در این زندان نگهداری شدند؛ ازجمله 19 سرخپوست هوپی از قلمرو آریزونا که بعد از عدم توافق با دولت فدرال بر سر زمین‌ها در سال 1895 به زندان فرستاده شدند. جمعیتِ زندانیان آلکاتراز در طول جنگ آمریکا و اسپانیا (1898) افزایش یافت.

در اوایل قرن بیستم، زندانیانِ کارگر ساخت‌وساز ساختمانِ زندانِ 600 سلولی را به همراه یک بیمارستان، سالن غذاخوری و سایر ساختمان‌های مرتبط با زندان در آلکاتراز آغاز کردند. بر اساس گزارش سازمان پارک‌های ملی در آمریکا، وقتی ساخت این مجموعه در سال 1912 به پایان رسید، آن زمان بزرگ‌ترین ساختمانِ بتنِ مستحکم محسوب می‌شد.

1934 تا 1963: زندان فدرال آلکاتراز

در سال 1933 ارتش زندان آلکاتراز را به وزارت دادگستری ایالات متحده بازگرداند. در آن زمان این وزارتخانه به دنبال زندانی بود که بتواند جمعیتِ خلاف‌کاران بسیار خطرناک آمریکا را نگهداری کند. بعد از ساخت‌وسازی که برای امن‌تر شدن زندان آلکاتراز انجام شد، این مجموعه با حداکثر امنیت در تاریخ 1 جولای 1934 آغاز به کار کرد. اولین سرپرست زندان، جیمز ای. جانسون (1874-1954) به ازای هر سه زندانی یک نگهبان استخدام کرد. در این زندان هر زندانی سلول مخصوص خود را داشت.

سازمان فدرالی زندان‌ها (BOP) زندان آلکاتراز را «زندانِ سیستمِ زندان» توصیف می‌کند؛ مکانی که مختل‌کننده‌ترین زندانیان به آن ارسال می‌شوند تا در شرایطی سخت زندگی کرده و یاد بگیرند که چگونه باید قوانین را رعایت کنند. بعد از یادگیری این مهم، زندانیان به سایر زندان‌های فدرال منتقل می‌شدند. بر اساس گزارش این سازمان، زندان آلکاتراز معمولاً بین 260 تا 275 زندانی را نگهداری می‌کرد که تنها 1 درصد از تمام جمعیت زندانیان را شامل می‌شد.

زندانیان معروف

در میان کسانی که در این زندان زندگی کردند، نامِ گانگسترِ بدنام آل کاپون یا «اسکارفیس» دیده می‌شود که در دهۀ 1930 چهار و نیم سال از زندگی خود را در این زندان سپری کرد. حضور او در این جزیره توجه خبرگزاری‌های آمریکایی را جلب کرد. علت انتقال کاپون به آلکاتراز این بود که زندان‌های آتلانتا و جورجیا به او اجازه داده بودند تا از داخل زندان با دنیای بیرون در تماس باشد و کارهای خلاف خود را در شیکاگو ادامه دهد. همچنین گفته می‌شد که کاپون افسرهای زندان را به فساد می‌کشاند. تمام این عوامل باعث شدند تا او به زندان آلکاتراز منتقل شود. بر اساس سرگذشت کاپون که توسط جان کابلر نوشته شده است، او به سرپرست زندان گفته بود که «به نظر میاد آلکاتراز من رو شکست داده.»

سایر زندانیان معروف آلکاتراز ازاین‌قرارند: جورج کلی «ماشین‌گان» (1895-1954) که به دلیل آدم‌ربایی 17 سال از عمر خود را در زندان آلکاتراز سپری کرد. گانگستر آلوین کارپیس (1907-1979) که اف‌بی‌آی نام او را در دهۀ 1930 به‌عنوان «دشمنِ عمومیِ شماره یک» ثبت کرده بود؛ او بیش از 25 سال در پشت میله‌های این زندان نگهداری شد که گفته می‌شود بیشترین میزان در بین تمام زندانیانِ آلکاتراز است. رابرت استرادِ قاتل یا «کبوتربازِ آلکاتراز» بعد از گذراندن سه دهه از عمر خود در ندامتگاهِ فدرالِ لون‌ورت در کانزاس به زندان آلکاتراز منتقل شد. او در سال 1942 به این زندان منتقل شد و 17 سال از عمر خود را در آنجا سپری کرد. علیرغم لقب او که کبوترباز آلکاتراز بود، او در این زندان اجازۀ نگهداری از پرندگان را نداشت؛ درصورتی‌که در ندامتگاه لون‌ورت اجازۀ انجام این کار را به او داده بودند.

زندان آلکاتراز

تلاش برای فرار از زندان آلکاتراز

در طول سال‌های فعالیت این زندان، 14 مورد تلاش برای فرار از آن وجود دارد که جمعاً 36 زندانی را شامل می‌شود. گزارش سازمان فدرالی زندان‌ها نشان می‌دهد که 23 نفر از این زندانیان فراری دستگیر شدند، به 6 نفر در حین فرار شلیک شد و کشته شدند، 2 نفر غرق شدند و 5 نفر هرگز پیدا نشدند و فرض گرفته شد که غرق شده‌اند.

معروف‌ترین تلاش برای فرار از این زندان به یک جنگ در داخل زندان انجامید که از 2 مه تا 4 ماه 1946 طول کشید. در این رویداد 6 زندانی نگهبان‌های سلول‌‌های زندان را شکست دادند و توانستند به اسلحه دست پیدا کنند، اما نتوانستند کلیدهای لازم برای خروج از زندان را به دست بیاورند. در این درگیری زندانیان دو افسر را کشتند و 18 افسر را زخمی کردند. درنهایت با دخالت نیروی دریایی آمریکا این درگیری پایان یافت و سه نفر از زندانیان کشته شدند و سه نفر دیگر برای محاکمه به دادگاه رفتند. از این سه نفر، دو نفر حکم اعدام دریافت کردند.

تعطیلی زندان در سال 1963

به دلیل بالا بودن هزینۀ نگهداری از زندان در مقایسه با سایر زندان‌های فدرال، این ندامتگاه در جزیرۀ آلکاتراز در سال 1963 تعطیل شد. علت هزینه‌های بالای زندان این بود که تمام مواد غذایی و لوازم موردنیاز باید از طریق کشتی به زندان منتقل می‌شدند. بعلاوه، ساختمان‌های ایزوله‌شدۀ جزیره به دلیل تماس داشتن با هوایِ نمکیِ دریا در حال خراب شدن بودند. در طول سه دهه فعالیت این زندان، آلکاتراز جمعاً از 1576 نفر نگهداری کرد.

در سال 1969، گروهی از بومیانِ آمریکایی به رهبری فعالِ موهاک، ریچارد اوکس (1942-1972) به جزیرۀ آلکاتراز رفتند و از طرف «تمام قبایل سرخ‌پوستی» آن را تصاحب کردند. این فعالان امیدوار بودند که بتوانند در این جزیره یک دانشگاه و یک موزه تأسیس کنند. ریچارد اوکس بعد از مرگ دختر‌خوانده‌اش در سال 1970 این جزیره را ترک کرد و سایر افرادی که در جزیره اقامت داشتند در سال 1971 به دنبال دستور رئیس جمهور وقت، ریچارد نیکسون (1913-1994) از آلکاتراز بیرون رانده شدند. این جزیره در سال 1972 به بخشی از منطقۀ تفریحیِ گلدن گیت نشنال تبدیل شد و یک سال بعد بازدید از آن برای عموم آزاد گردید. امروزه حدود یک میلیون گردشگر سالانه از آلکاتراز دیدن می‌کنند.

تصاویر زندان آلکاتراز

زندان آلکاتراز زندان آلکاتراز زندان آلکاتراز

منبع: history.com

نوشته شده در ۱۱ تیر ۱۳۹۸ توسط سیروگشت با موضوع جاذبه های توریستی
تبلیغات چپ